Arno Borsboom is eigenaar van Piemonte-Import, uiteraard gespecialiseerd in levering van Typisch Piemontese wijnen uit het noordwesten van Italie. Ook hij is deelnemer van Twitterthema #twitterruil en proefde ons nieuwe `Pietramala`van Terre Margaritelli uit Umbrie. Niet `east meets west`, maar meer `north and south`.
Lees zijn verslag, die ik met zijn toestemming, mocht plaatsen op mijn weblog.
Blog: #Twitterruil
De #twitterruil is een spontaan op Twitter ontstaan idee van twee wijnimporteurs, om een fles wijn van elkaar te ruilen. Zo gedaan en de te proeven fles wijn werd in een kistje op pad gestuurd. Deproefnotities werden vervolgens op een blog gepubliceerd. Het idee sloeg aan, en al snel meldden zich nieuwe kandidaten aan. Zo reisde het Twitterruil kistje verder, en belandde uiteindelijk bij Piemonte Import in Arnhem.
Na aankomst werd hij eerst een paar dagen te rusten gelegd, maar toen hij geproefd moest worden was een flinke verkoudheid toegeslagen, en rook ik niets meer. Na bijna 2 weken was eindelijk het reukvermogen weer terug, dus kon de fles open. Door de weigerende neus waren de selectie proeverijen voor het assortiment van volgend jaar ook uitgesteld, en deze dag was weer de eerstvolgende sessie met wijnen van Favorita en Arneis. Voor deze proeverijen was ik in het gezelschap van Jeroen Koetsier, vriend en vinoloog in opleiding die al vanaf de start van Piemonte Import meedenkt en meeproeft.
Na de eerste serie wijnen hebben we, voor we aan de crus beginnen, wel zin in eerst wat anders. We besluiten dat ik de Twitterruil wijn niet ’s avonds pas open, maar dat we die samen gaan proeven. Snel haal ik de kist uit het keldertje en maak ik hem open. Er uit te voorschijn komt een fles:
Terre Margaritelli – Pietramala IGP 2010; 12,5% alc. Het is een blend van 85% Trebbiano en 15% Grechetto. Geproduceerd met vrij lage opbrengst/ha en in kleine oplage van 12.000 flessen, met vinificatie in RVS tanks zonder houtopvoeding.
Leuk! Wel uit Italië dus, maar deze keer uit Umbrië. We zijn benieuwd, zeker omdat je wijn van deze inheemse druivensoorten niet zo heel vaak tegenkomt. De Grechetto wordt wel vaker gebruikt in blends (bv in Orvieto) om wijnen wat meer kracht en structuur te geven , terwijl de Trebbiano vooral bekend is onder de naam Ugni Blanc die in Frankrijk vooral verbouwd wordt om cognac van te maken. We schenken de glazen in en zien een wijn met een bleekgele kleur. Nieuwsgierig ruiken we aan het glas.
De wijn heeft een opvallende frisse geur, niet zo rijp als je bij zo’n relatief warm gebied zou verwachten. We ruiken hooi, gras, kamille en wat honing, naast een botertje en een beetje stallucht. Daarnaast nog citrus, en ook een geur die we niet goed thuis kunnen brengen….iets “groenigs”. De smaak is weer fris, met niet te veel maar wel stevige zuren, en vooral een opvallend bittertje. Deze bittere toets zit op de een of andere manier verweven in het zuur, heel apart. Het geeft de wijn een eigen karakter, en ook mogelijkheid tot combineren met iets bittere gerechten. Verder proeven we weer citrus, een kruidigheid en iets steenfruit. Een strakdroge wijn...de meegeleverde info vertelt ons dat hij ook maar 0,19 gr/l restsuiker heeft. De afdronk is aangenaam fris maar wel wat aan de korte kant.
Conclusie: een opwekkende, frisse wijn, die we ook eerder in de zomer dan nu in de herfst en winter zouden drinken. Geen grootse wijn of krachtpatser, maar een eerlijke wijn met een eigen karakter. We hadden hem waarschijnlijk wel beter vóór de serie Roero Arneis kunnen proeven, want dat waren toch wat vollere en stevigere wijnen waar hij niet overheen kwam. En waarschijnlijk ook iets duurdere, want die zitten als DOCG meestal boven de 10,- per fles, terwijl we deze IGP (voorheen: IGT) een paar euro goedkoper inschatten, eerder richting de 7,50 de fles.
En voor die prijs is deze wijn de moeite waard om eens te proberen, zeker als je uitgekeken bent geraakt op de overrijpe chardonnays of overgeparfumeerde sauvignons…. Waarbij we als tip meegeven deze wijn een uurtje van te voren te openen, want aan het eind van de middag vonden we het restje in het glas lekkerder dan toen de fles net open ging. Wat dat betreft zou het ook heel goed kunnen dat deze wijn komend voorjaar lekkerder is ook dan nu...hij mag van ons dus nog wel even blijven liggen.
Aan ons nu de taak het nog lege kistje weer te vullen met een fles en op te sturen naar de volgende deelnemer aan de #Twitterruil. We hebben wel een ideetje voor ook iets niet-alledaags. Wordt vervolgd....
